บทที่ 1

               ณ ลานโล่งข้างบันไดเลื่อนของห้างแห่งหนึ่ง เชื่อกเส้นหนึ่ง คนคนหนึ่งกำลังเคลื่อนที่ลงเบื้องล่าง คล้ายๆหน่วยคอมมานโดไต่เชือกลง เขาสวมชุดซานตาครอส อาจเป็นนักเเสดงโชว์ หรือ พนักงานทำความสะอาดที่แต่งตัวเพื่อใ้ห้เข้ากับเทศกาล แต่เปล่า      เด็กอนุบาลสองคนหนึ่งเดินเข้าไปด้วยความสนใจ       เขาไม่ได้กระโดดลงจากเชือกตามที่เด็กนั่นคาดการณ์ไว้ เมื่อถึงความสูงระดับหนึ่ง เขาปีนกลับขึ้นไป ไปเรื่อยๆตามความยาวของเชือกนั้น ยังไม่ทันจะถึงปลายเชือกทีเดียว เขาปีนลงอีกครั้ง ด้วยความสงสัย เด็กคนนั้นเดินไปอีกฝั่งของบันไดเลื่อนเพื่อมองให้ชัดเจน

   

               ตุ๊กตาตัวหนึ่ง ตุ๊กตาซานตาครอสปีนขึ้นปีนลงบนเชือกสลิงที่ขึงยาวจากชั้นบนลงไปชั้นล่าง แล้วปีนกลับขึ้นมาอีกครั้ง เด็กน้อยมองตุ๊กตาตัวนั้นอย่างสนใจ มันเป็นกลไลง่ายๆ เพียงแค่มีเชือกอีกเส้นหนึ่งดึงตัวตุ๊กตาตัวนั้นขึ้นลงตามเชือกที่ไต่ และมือที่ทำท่าไต่ด้วยความเร็วพอดีกันกับความเร็วของคน

 

               ตุ๊กตาปีนขึ้นลงอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย เด็กน้อยไม่รู้ว่าตุ๊กตาจะออกไปเดินเล่นบ้างหรือไม่ อยากไปเล่นเกมบ้างหรือไม่ หรือ อยากทำสิ่งใดแปลกใหม่บ้างหรือไม่  แต่เชือกสลิงที่ลากขึ้นลงก็ยังคงขึ้นลง มันยังคงปีนขึ้นปีนลงอยู่นั่นเอง ตุ๊กตาทำหน้าที่ของมันซ้ำๆ โดยไม่เบื่อ ไม่เหนื่อยหน่าย 

 

                มันมีเวลาพักบ้างในช่วงที่ห้างปิด แต่พอเขาเปิดห้าง มันยังคงปีนขึ้นปีนลงอยู่ตลอดเวลา แขนกลของมันจะไม่หมดแรงง่ายๆ ตราบใดที่ยังมีไฟหล่อเลี้ยงมันอยู่

               

                ถ้าไฟที่ห้างเกิดตกหรือกรณีที่แย่กว่านั้นไฟดับไปเลย ก็หวังว่ามีใครสักคนที่เปิดสวิตซ์ไฟสำรอง ไฟสำรองจำเป็นต่อตุ๊กตา ทำให้มันสามารถทำงานได้อีกครั้งหนึ่ง พนักงานห้างจะไม่ลังเลเลยที่จะสับสวิตซ์ไฟฟ้าสำรองเมื่อไฟฟ้าในห้างดับ แต่ถ้าเขาไม่รู้ว่าสวิตซ์อยู่ที่ไหน มันก็คงได้พักเป็นเวลายาวพอสมควรเลยทีเดียว

               

                จนกระทั่งการไฟฟ้าซ่อมไฟฟ้าเสร็จ มันจึงทำงานอีกครั้งหนึ่ง ไม่มีคนเดินห้างคนใดที่จะโทษตุ๊กตาว่าอู้่งานตลอดระยะเวลาที่ไฟฟ้าดับ ขอเพียงเขาเห็นมันปีนขึ้นปีนลงอย่างกระปรี้กระเปร่าเมื่อไฟมาก็เพียงพอแล้ว

               

                 แม้ว่าจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ไม่ว่ามันจะถูกเก็บไว้ในห้องเก็บของและไม่ถูกเหลียวแลอีกเลย หลังจากจบเทศกาลคริสต์มาส

               

                 อย่างน้อย มันก็ได้ทำหน้าที่ได้อย่างดีที่สุดแล้ว และยังตรึงตราตรึงใจเด็กน้อยคนนั้นตลอดจนผู้พบเห็น ตราบนานเท่านาน

Advertisements

2 thoughts on “บทที่ 1

  1. รูปที่เอามาโชว์นี่รู้สึกว่าพยายามretouch ให้เหมือนดาราญี่ปุ่นมากเลยะอิอิออิเข้ามาเยี่ยมเยียนblogสวยดีนะจ๊ะขอให้ปีใหม่นี้ มีแต่เรื่องดี ๆ มาหาน้องชายผู้น่ารักนะจ๊ะ

  2. รูปมะได้รีทัชอะพี่เจี๊ยบ มานถ่ายแล้วมาอย่างงี้เรย หุหุ..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s